အမိုးကိုလည္း သစ္သားနဲ့ပဲ မိုးထားၿပီး အေပၚကမွ ေရလံုေအာင္ သြပ္ျပားနဲ႔ ဖံုးထားပါတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာ ဒီေန႔အထိ ခရီးသည္ အမ်ားဆံုး သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေပးေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားပါ။ ေရွ႕ခန္းက ယာဥ္ေမာင္းေဘးမွာ လူႏွစ္ေယာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထိုင္လုိ႔ရပါတယ္။ ေနာက္ခန္းမွာေတာ့ ေဘးခံုတန္း တစ္ဘက္တစ္တန္းစီနဲ႔ အလယ္ခံု တစ္တန္းပါတယ္။ ေခါင္မိုးက နိမ့္ေတာ့ ကားထဲဝင္ရင္ နည္းနည္းကုန္းၿပီးဝင္ရတာကလဲြရင္ စီးရတာ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပပါတယ္။ ရန္ကုန္က လိုင္းကားေတြလို မတ္တတ္ရပ္စရာ မလိုေတာ့ အိေျႏၵရတယ္လို႔ထင္တယ္။ လူအရမ္းမ်ားရင္ေတာ့ ေနာက္က တြယ္စီးရတာေပါ႔ေလ။ တြယ္စီးရတယ္ဆိုေပမဲ့ ရန္ကုန္က ဟိုင္းလတ္ကို တြယ္စီးရသလို လူတစ္ကိုယ္လံုး ထြက္မေနပဲ ေခါင္မိုးေအာက္က မိုးလံုေလလံု တြယ္ရတာမ်ိဳးပါ။ ထူးျခားတာက ကားေခါင္းခန္း (ယာဥ္ေမာင္းေဘး) ကခံုမွာ အမိ်ဳးသမီးေတြ စီးေလ့မရွိတာပါ။ (ေရွ့မွအကာမရွိေတာ့ ေလေတြ ဒလေဟာတိုက္တာေၾကာင့္လဲပါတယ္) ဒါေၾကာင့္ ေယာက္်ားေလးေတြ အေနနဲ႔ ေရွ႕ခန္းမွာ ရဟန္းသံဃာေတြမရွိရင္ ခန္႔ခန္႔ႀကီး ထိုင္စီးေလ့ရွိပါတယ္။
ကားတစ္စီးလံုး ေလဝင္ေလထြက္ေကာင္းတာေၾကာင့္ ဒီကားစီးေနက် လူေတြက တျခားကားကို သိပ္မစီးခ်င္ၾကဘူး။ က်ေနာ့္ေမေမတို႔လို လူႀကီးေတြဆို ရန္ကုန္တို႔ဘာတို႔လို ခရီးေဝးသြားရင္ မွန္လံုကားေတြ စီးရမွာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ၾကတယ္။ ေလတျဖူးျဖူးနဲ႔ စီးရတဲ့ ဘတ္စ္ကားကို စီးတာ အက်င့္ျဖစ္ေနၿပီေလ။
ေနာက္ထူးျခားတာတစ္ခုက ယာဥ္ေမာင္းေတြ ကားေမာင္းတဲ့ပံုစံပါ။ ဒီကားေတြက အင္ဂ်င္ကလည္းႀကီး စက္ေတြကလည္းေဟာင္းလွၿပီဆိုေတာ့ ဆီေတာ္ေတာ္စားပါတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္ဆိုတာကလည္း ကုန္းတက္ ကုန္းဆင္းေတြ အရမ္းမ်ားတဲ့ၿမို႕ဆိုေတာ့ ယာဥ္ေမာင္းေတြဟာ ကုန္းဆင္းတိုင္းမွာ စက္ကိုသတ္ၿပီး ေမာင္းဆင္းေလ့ ရွိပါတယ္။ သူတို႔စကားအရ ဖရီးရိုက္တယ္ေပါ႔။
အခုေခာတ္မွာ ႏိုင္ငံျခားကားသခၤ်ဳိင္းေတြက သယ္လာတဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ့ ဒီကေဘာ္ဒီ ေကာက္ထုၿပီး အခြံစြပ္ထားတဲ့ ျမန္မာဂ်စ္တို႔ ဘာတို႔မေပၚခင္ ရာစုဝက္ေလာက္ကတည္းက တီထြင္ဖန္တီးခဲ့တဲ့ က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕က ဘတ္စ္ကားေတြဟာ အမ်ားႀကီး ေခတ္ေရွ႕ေျပးတဲ့ အျပင္ ျမန္မာ့ဟန္ အျပည့္ရွိတယ္လို႔ အၿမဲဂုဏ္ယူေနမိပါတယ္။ ။
